بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Тошкентлик шаҳид Нўъмон (Аллоҳ раҳмат қилсин)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Аллоҳнинг изни билан шаҳид бўлган йигитларидан бири Нўъмоннинг қилган ишлари шижоатда мисол бўлса, даъватда намунадир. Унинг тоғут (Аллоҳнинг лаънати бўлсин) Каримов тузумига қарши қуйидагича тутган улуғ ва журъатли позицияси эса, мисли йўқ бир эркакликдан дарак беради ва тарих зарварақларига нурли ҳарфлар ила битилади:

Каримов бошчилигидаги тузумнинг хавфсизлик ходимлари Нўъмонни ҳукуматнинг душманлар рўйхатидаги биринчилардан, деб билишар, шунинг учун уни қамаш ёки таъқибдан қочиб ўзга юртга кетишга мажбурлаш ёки қатл қилиш орқали уни сиёсий майдондаги фаолиятига чек қўйишга онт ичишган эди. Чунки улар Нўъмоннинг одамларни ҳизб сафига олиб, дарс халқаларига қўшиши, янги маҳаллий жиҳозлар тузиш орқали фаолият майдонини кенгайтириши ҳамда ҳизб йигитлари билан бирга варақаларни ошкора тарқатиши уларни жонларини ҳиқилдоқларига келтирган эди ва тузумни ҳам, уларнинг ҳам майдонга курашга чақирувни ўзида акс эттирган озми-кўпми бундай ошкора тарқатиш уларни ҳолдан тойдирган эди. Нўъмоннинг айни курашга чорловидан нега ҳам ҳолдан тойишмасин. Ахир иш шу даража етиб бордики, у катта журъат билан сиёсатчилар, олий мажлис бепутатлари, амалдорлар ва ҳукумат раҳбарлари олдида кутилма-ганда пайдо бўлиб, даъват мавзусини очар ва тўла холислик билан уларни Аллоҳга даъват қилар эди. Ҳолбуки, ўзи, уйи доимий кузатувда бўлгани учун оиласи билан яшай олмас, сурати кўчаларда осиб қўйилган эди.

Унинг ҳақ устида журъат билан туришига далолат қилувчи ишларидан бири шуки, бир куни у ички ишлар вазирлиги биносига кириб, ички ишлар вазирининг шахсий ҳайдовчисига ҳизб варақасини тутқазади ва унга шундай дейди: «Хўжайининга ва унинг каттаю кичик жаллодларига шуни айтгинки, ҳизб йигитларини золимларнинг зулми ҳам, фитначиларнинг фитнаси ҳам асло синдиролмайди. Бугун сизларнинг кунингиз келган бўлса, эртага бизнинг кунимиз келади. Ана у президент-ингизга – ахир у сизлардан эмас, яҳудий-ку – агар вақт ўтиб кеч бўлмасидан аввал итоат қилишдан тўхталмасангиз, эртага Аллоҳнинг изни билан қурилажак халифалик давлати мусулмонларга зулм қилиб, озор берган, уларни қатл этган ва юртларидан қувиб чиқарилишларига сабабчи бўлган кимсалардан ўч олмай қўймайди…». Нўъмон бу сўзларни айтир экан, ички ишлар вазири, шу жумладан Каримов ва бошқалар бу гапларни эшитишганда ғазаб ўтига минишлари ва эртанги қора кунларидан даҳшатга тушишлари унинг кўнглидан ўтди.

Аллоҳнинг Нўъмонга бўлган лутфи ва ҳифзи-ҳимоясига далолат қилувчи яна бир воқеа шуки, бир куни милиция ва миллий ҳавфсизлик ходимлари Нўъмон устидан қаттиқ қидиришлари натижасида, бир ҳалқага унинг мушрифлик қилиши тахмин этилган кўчани билиб қолишди. Дарҳол ўша кўчанинг ҳар томонидан қуршаб олишди. Нўъмон ҳалқа беришини тамомлаб кўчага чиққач, қуршовга тушиб қолганини ва қуршовдан чиқиб кетолмаслигини сезди… Унда Аллоҳга таваккал қилиш ва беҳуда қочиш ўрнига, сабот билан ҳавфсизлик ходимларига қараб тик боришдан ўзга чора қолмади. Шу ерда ҳеч ўйланмаган бир ажабтовур иш содир бўлди. Кўчанинг ҳар бошига фуқаро кийимини кийиб олган, қуролланган ҳавфсизлик ходимлари қўйилган бўлиб, бирорта машина кўчадан чиқиб кетолмайдиган қилиб машиналар билан тўсиб қўйилган эди. Ўзлари эса кечаю кундуз Нўъмонни тутиб олиш орзусида эдилар. Шунда улар томонга қўрқмасдан журъат билан тик юриб, бораверди… Улардан бири кўзларини унинг кўзига тик боқиб, тик бостириб келаётган Нўъмонни кўрди ва таниди… Таниди-ю, тошдек қотиб қолди, ўзини йўқотиб қўйди, қўрқинчдан бармоқлари дир-дир титради… Нўъмон эса унинг олдидан бемалол ўтди-да, шарт такси тўхтатиб кетиб қолди. Бўлган воқеани қолганлар кўрганлари ҳам йўқ. Чамаси, бечора ходим бу воқеани ҳеч қачон унутмаса ва уни ҳеч кимга айтмаса керак. Бу йигит мана шундай таваккали, журъати, топқирлиги ва сиёсий тадбирлари билан ана шу малайларни кўп марта доғда қолдирган.

Шундан сўнг Каримов ва малайлари қаттиқ жиғибийрон бўлишди ва Нўъмон ва бошқа йигитларнинг қўлга олиш учун бошқа бир услуб ишлаб чиқишди. Бу услуб эса чидамас, маккор ва манфурларнинг услуби эди… Улар Нўъмоннинг аёлини ҳибсга олишгани ҳақида хабар тарқатишди. Улар агар Нўъмон эркак бўлса, ўзини фидо қилиб, аёлини қутқариб олади, деб ўйлашди…

Нўъмон уларнинг бундай жирканч ишларидан хабар топгач, ўзини ушлаб туролмади ва марказдаги ўша милиция томонга бормоқчи бўлди. Уни ушлаб қолиб, бу аҳдидан қайтариш дўсти Ҳафизуллоҳдан бошқа ҳеч қайси ҳизбийнинг қўлидан келмади. У Нўъмоннинг йулини тўсиб, бўйнидан қаттиб қучоқлаган ҳолда – жон дўстим уларнинг олдига борма, улар бу ишлари билан фақат битта нарсани, у ҳам бўлса, сен ўзингни ва бошқалар ҳам ўзини топширишини кўзлашяпти, яъни сен уларнинг олдига аёлингни қутқариш учун борсанг, кейин бу ифлос услубларини бошқа қочувдаги биродарларимизга ҳам қўллашади, деди. Нўъмон – биродарим, у ерда аёлим ёлғиз, мендан ёрдам сўраяпти, деди. Ҳафизуллоҳ ҳам ўзини йиғидан тия олмай деди: Дўстим, аёлингни ёлғиз дема, у билан Роббим бирга, унга сабр ва имонини зиёда қилиб ёрдам беряпти… Икки дўст бир-бирларини қучоқлаганларича узоқ йиғладилар…

Ҳа, Нўъмон номардларга ўзини топширмади ва Аллоҳ унинг аёлига сабру имонини зиёда қилиш билан ёрдам берди. Каримов малайлари эса, Нўъмон ва бошқаларни қамоққа олиш учун қўллаган бу ифлос услублари иш бермагач, аёлни қўйиб юборишди.

Орадан тахминан икки йил ўтгач, Каримов малайлари Тошкент шаҳрида кенг қамровли ва – улар таъбири билан айтганда – Ҳизб ва унинг йигитларидан умумий «тозалаш» ишларини ўтказишганда, Нўъмонни ушлаб олишди… Уч кун тўхтовсиз калтаклаш ва мудҳиш азоблашлар билан уни қатл қилишди… Нўъмон Аллоҳнинг изни билан шаҳид бўлди ва Рафиқул Аълога (энг олий ҳамроҳ-дўсти ёнига) риҳлат қилиб, бу дунё ифлосликларидан покланди, охират неъматларидан баҳраманд бўлди!

Нўъмонга ўхшаган кишилар ўлмайдилар. Биз уни Аллоҳнинг даргоҳида – шундай дея онт ичмасак-да – Шаҳид, деб ҳисоблаймиз. Бу дунёда унинг хотираси тирикдир ва тутган позициялари бошқаларни тирилтиради.

Аллоҳим, эй шаҳидлар ҳабиби, Нўъмонни мақтовли мақомда тирилтиргин ва охиратда уни Шаҳидлар саййидларидан қилгин. Амин.