بسم الله الرحمن الرحيم

Уйғониш тўғрисида туркумидан: ИСЛОМ ДАЪВАТИНИ ЁЙИШ КАЙФИЯТИ

Мавзусига кириш

Инсонларга айнан уйғониш нима эканлигини танитишдан кўзлаган мақсадимиз, улар уйғонишни таниш натижасида уйғониш сари ҳаракат қилсинлар, ин ша Аллоҳ!

Аввало, Ислом даъвати тўғрисида қисқача фикрларимизни билдириб ўтсак. Даъват сўзи чақириш маъносини билдириб, Исломга ёки Ислом шариатига даъват жиҳатидан ҳам унинг ўз воқелиги бор. Мусулмонларнинг барчаси учун даъват қилиш бурчдир. Бундай даъват Исломга кир ёки Ислом шариатига амал қил, дейилиши билан адо бўлиб қолмайди. Яъни унинг ўзига яраша йўл-йўриғи мавжуд. Аллоҳ Субҳанаҳу ва Таъоло айтади:

{ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}

– “(Эй Муҳаммад алайҳис-салом), Парвардигорингиз Йўли-динига донолик-ҳикмат ва чиройли панд-насиҳат билан даъват қилинг! Улар (сиз билан талашиб-тортишадиган кимсалар) билан энг гўзал йўлда мужодала-мунозара қилинг!”.     (Наҳл 125)

Бу ва бошқа оятларда назарда тутилган ҳамда ҳадисларда кўрсатиб ўтилган жиҳатларни эътиборга олган ҳолда даъват йўлидан юриш оқил мўъминнинг ишидир. Айтиб ўтганимиздек, даъват шунчаки бир чақириқ эмас, даъватдан бир инсоннинг Ҳақ Таъоло йўлидан юриши кўзланади. Демак, бунинг учун аниқ ва тушунарли бўлган ҳамда чақирилувчининг қалб-қўрига ўрнашадиган сўзлардан фойдаланган ҳолда даъват иши олиб борилиши керак. Токи янги қадам ташловчи осонлик билан ҳақ йўлдан юриб кета олсин.

Мусулмонларнинг бугунги хор ҳолатга тушиши айнан ўз динларига риоясизликлари сабабидан бўлди. Яъни бугунги ҳолат уларнинг мусулмонлиги ёки динларига тўлиқ риоя қилишлари натижаси эмас, аксинча бундай фикрлар бу дин муаммоларга ечим бера олмай мусулмонларни бошқа давлатлардан ортда қолишларига ва ҳар бир жиҳатдан бугунги етакчи давлатларга эргашишга мажбур бўлишларига сабаб бўлди, деган Ислом нотўғри талқин қилинган тушунчани мусулмонлар онгига сингдириш учун хизмат қилади. Асл воқелик эса ўзгачадир. Яъни хорликнинг асл сабаби, юқорида айтиб ўтганимиздек, Исломга амал қилмасликдан келиб чиқди ва бу риоясизлик мусулмонларни Ғарб ҳаётига ошиқ бўлишга ва уларга тақлид қилишга ҳамда уларнинг куфр ақидаларидан балқиб чиққан фикрларни ташна инсон каби қабул қилишга туртки бўлди. Исломнинг асл моҳияти унутилиб, дин устида куфрча баҳо беришлар оммалашди.

Мусулмонлар ўз динларини маҳкам тутганлари учун дунё карвонидан ортда қолмадилар. Балки уларнинг қолоқлиги айни шу маҳкам тутишни тарк қилиб, унга бепарво муносабатда бўла бошлаган, диёрларига ажнабийлар ҳазоратининг кириб келишига, зеҳнларини ғарбликлар тушунчалари ишғол қилиб боришига имкон берган кунларидан бошланди. Уларнинг қолоқлиги Исломга даъват қилишдан юз ўгириб, танбаллик қилиб, унинг қонунларини татбиқ қилишни бузиб, ундаги мафкурадан ажралиб қолган кундан бошланди. Энди уларга уйғониш неъмати муяссар бўлмоғи учун Ислом асосидаги ҳаётни қайтадан бошламоқлари зарурдир. Улар Ислом мафкурасини майдонга олиб чиқиш йўли билан Ислом даъватини ёймас эканлар, бу даъват воситасида Ислом даъватини ёйиш билан мафкурани майдонга олиб чиқадиган Ислом давлатини вужудга келтирмас эканлар, Ислом асосидаги ҳаётни ҳаргиз қайтадан бошлай олмайдилар.

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Абдуллоҳ

18.11.2017й.