Азизликнинг ҳам, хорликнинг ҳам ортида қўрқув туради

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Азизлик ва хорлик аслида бир-бирига қарама-қарши сўз бўлса-да, аммо иккисига ҳам олиб борувчи манба битта бўлиб, унинг исми қўрқувдир. Аслида, қўрқув инсонга икки тарафдан келади, бири  инсондаги яшаш учун курашиш туйғуси бўлган бақо ғаризаси томонидан бўлса, иккинчиси буюк Роббисини ҳайбатидан бўлган қўрқув бўлади. Қачонки инсон ўз олдига қўйган ғоя-мақсади сари интилаётган вақтда унинг қаршисида ушбу икки йўл ёнма-ён рўбарў келади. Бири жасадни сақлаб қолиб ўз аҳдидан қайтиш бўлса, иккинчиси эътиқод қилаётган ақида турткисидан келиб чиққан ҳолда ушбу хатарга қарши туриб, ўз олдига қўйган мақсад сари собитқадамлик билан олдинга интилтиради.

Агар ушбу қўрқув ўзи каби махлуқотлардан бўлиб, уларни рози қилиш каби арзимас дунёси учун бўлса, бундай қўрқув хорликка етаклайди. Аксинча, ушбу қўрқув жонли ва жонсиз махлуқотлар оламини йўқдан бор қилган Аллоҳдан бўлиб, Унинг розилиги йўлида бўлса, бундай қўрқув ўз эгасини азизлик сари етаклайди. 

Узоқ мудроқ ва қоқилишлардан сўнг уйғонишга интилаётган Ислом Уммати бошқа қўрқувларни бир четга улоқтириб, Ўз ишига ғолиб ва музаффар бўлган Аллоҳ Субҳанаҳуни қўрқишга энг лойиқ Зот, дея Унинг розилигини истаб қадам боса бошладилар. Уммат англаб етдики, Аллоҳ азиз қилган инсонларни ҳеч ким хор қила олмас экан, Аллоҳ хор қилганни эса, ҳеч ким азиз қила олмас.

Аллоҳ Таоло айтади:

وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا

– “Улар йиғлаган ҳолларида юзлари билан йиқилурлар ва (Қуръон) уларнинг ҳокисорлигини зиёда қилур”,      (Исро:109)

إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَانِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا

– “Қачон уларга Раҳмон оятлари тиловат қилинса сажда қилган ва йиғлаган ҳолларида йиқилурлар”.  (Марям:58)

Аллоҳдан ҳақиқий қўрқиш билан қўрқиш мўминларни мустамлакачиларга бўлган қуллигидан халос қилувчи ягона омилдир. Сабаби, бу қўрқиш инсонни ўз нафсининг қуллигидан ҳам, ўзи каби бошқа инсонларга бўлган қулликдан ҳам озод қила олади. Аллоҳдан ўзгадан қўрқиш эса, бунинг акси бўлиб, ўз соясидан ҳам қўрқадиган, хадиксирайдиган ҳамда ўз олдига қўйган мақсадлари томон бирор қадам силжишга имкон топа олмайдиган  кишанлар исканжасида қолиб кетади.

Аллоҳдан қўрқадиган инсон жасад хоҳиш-истаклари қаршисида  доимо ўзини мағрур тута олади. Ўткинчи дунё лаззатларига қул бўлишдан хазар қилади, арзимас ғам-ташвишларга кўнгил бурмайди. Бир сўз билан айтсак, бу дунё ҳаётини охират куни учун тайёргарлик кўришга имконият, деб билади. Хулоса ўрнида айтадиган сўзимиз шуки, буюк қудрат Эгаси бўлган Аллоҳдан  қўрқиш Унинг розилигини истаб ҳаётларини итоатда ўтказган бандасини  юксакларга кўтаради.

وَبشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ

– “Бу мўминларга жаннат хушхабарини етказинг”. (Тавба:112) 

Аммо Аллоҳни ғазаблантириб, бандаларини рози қилиш учун босилган қадамлар шу дунёда ҳам, охират диёрида ҳам хорликка мубталодир. 

ﻭَﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻛَﻔَﺮُﻭﺍ ﻳَﺘَﻤَﺘَّﻌُﻮﻥَ ﻭَﻳَﺄْﻛُﻠُﻮﻥَ ﻛَﻤَﺎ ﺗَﺄْﻛُﻞُ ﺍﻟْﺄَﻧْﻌَﺎﻡُ ﻭَﺍﻟﻨَّﺎﺭُ ﻣَﺜْﻮًﻯ ﻟَّﻬُﻢْ

– “Кофир бўлган кимсалар эса (мана шу ҳаёти дунёнинг ўткинчи лаззатларидан) фойдаланиб, чорва ҳайвонлари еганидек еб ичурлар ва дўзах уларнинг жойлари бўлур”. (Муҳаммад:12)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

13.05.2020й