بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ

ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР

(22-бўлак)

5-Даъватчи Аллоҳнинг нусрат ҳақида қилган ваъдаси, уни ер юзига халифа этиб танлаганлиги ва у мутакаббирлар ва золимлар устидан албатта ғалаба қозонишига қаттиқ ишонмоғи лозим. Гарчи у Аллоҳнинг нусратини ва ғалаба нашидасини ҳис қилмаса-да, унинг муқаддималарини кўрмаса-да, уни ички бир туйғу билан сезиб туради. Чунки даъватчи Аллоҳнинг ваъдасини албатта юзага чиқувчи ҳақиқат, деб эътиборга олишининг ўзи кифоядир. Ҳақ Таоло «Шуаро» сурасида Мусо ва Хорунга хитобан шундай марҳамат қилади:

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ + أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ

– “Фиръавнга бориб айтинглар: “Ҳақиқатдан биз барча оламлар Парвардигорининг элчиларидирмиз. (Қўл остингдаги) Бани Исроил (қавми)ни бизга қўшиб (ўз юртлари – Фаластинга) жўнатгин””.              (Шуаро:16,17)

Аллоҳнинг пайғамбари Мусо ушбу воқеани (яъни Бани Исроилни ўз юртига жўнатилишини) шубҳасиз амалга ошадиган ҳақиқат деб билди. Бундай буйруқ айнан шу суранинг бошқа оятида ҳам такрорланди:

وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ 

– “Биз Мусога: “Бандаларим (яъни Бани Исроил қавми) билан тунда йўлга чиққин! Албатта сизларнинг изингизга тушилур (яъни Фиръавн ва унинг қўшинлари ортингиздан қувиб етур)”, деб ваҳй юбордик”.               (Шуаро:52)

Мусо А. Бани Исроилнинг Мисрдан чиқиши ва Фиръавн зулмидан қутилишига ҳеч қандай шак-шубҳа йўқ эканлигига аниқ ишонди. Шунинг учун ҳам Мусонинг асҳоблари денгиз соҳилига етгач, ортларидан таъқиб қилиб келаётган Фиръавн қўшинларини кўриб, илоҳий ваъдага шак келтирдилар:

فَلَمَّا تَرَاءى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

– “Қачонки икки жамоат бир-бирларини кўришгач Мусонинг ҳамроҳлари: “Бизлар аниқ тутилдик (чунки олдимизда фақат денгиз бор)” дедилар”.    (Шуаро:61)

Аллоҳнинг пайғамбари эса, шундай мушкул аҳволда ҳам Аллоҳнинг ваъдаси ҳақ эканига асло иккиланмади. Балки у Аллоҳнинг Фиръавндан халос этишига қилган ваъдасига аниқ ишониб, ҳамроҳларига шундай жавоб қилди:

قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ

– “Мусо айтди: “Йўқ, аниқки мен билан бирга Парвардигорим бор. Албатта У мени (нажот) йўлига бошлар””.                (Шуаро:62)

Ушбу қиссадан ҳисса шуки, пайғамбарлар изидан бораётган даъватчи Аллоҳнинг ваъдасига ишонч билан, албатта амалга ошадиган ҳақиқат деб қарамоғи лозим. Чунки Аллоҳ Таоло ҳаргиз ваъдага вафосизлик қилмас. Мана Аллоҳнинг пайғамбари Мусо А.ни Бани Исроил қавмини Фиръавн ҳукмидан ва салтанатидан халос этишга буюрди. Мусо А. эса, Аллоҳнинг бу амрини шубҳасиз амалга ошувчи иш деб билди. У Бани Исроил билан йўл юриб денгизга етдилар. Ундан ўтиш учун эса кемалар йўқ эди. 

(давоми бор)