بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ

ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР

(28-бўлак)

Аллоҳ Таолонинг нусрат ҳақидаги оятларини диққат билан қаралса, нусрат ҳам ризқ каби қазо масалалари қаторига кириши, у ҳам ризқ каби ёлғиз Аллоҳнинг қўлида экани ҳамда қазо фақат Аллоҳнинг қўлида экани – пайғамбар ва элчи бўлсалар ҳам – одамларнинг қўлида эмаслиги маълум бўлади. Демак, ризқ – қазо, умр – қазо, ёмғир ёғиши – қазо бўлганидек нусрат ҳам қазодир. Қазо эса, махлуқотлардан бирортасининг қўлида эмас, балки ёлғиз Аллоҳнинг қўлидадир. Инсон ўз ризқини қачон келишини, қанча миқдорда бўлишини, ўз умрининг узун ёки қисқа бўлишини белгилай олмаганидек ёки ёмғирни ҳам ўзи хоҳлаган вақтда ва хоҳлаган миқдорда ёғдира олмаганидек ҳеч ким ўзи хоҳлаган вақтда ва ўзи хоҳлаганидек нусрат вужудга келтира олмайди. Балки буларнинг барчаси қазодир. Нусрат ҳам Аллоҳ Таолонинг ҳукми билан вужудга келадиган қазолар жумласидан бўлгани туфайли ҳеч ким нусратни вужудга келтирадиган сабабларга эга эмас. Агар нусратни вужудга келтирадиган сабаблар инсон қўлида бўлганда эди, аввало, пайғамбар ва элчилар шу сабабларга эга бўлган ва муҳтож бўлиб қолган вақтларида нусрат келтирган бўлар эдилар. Модомики, пайғамбар ва элчилар нусратнинг сабабларига эга эмас эканлар, улардан бошқа мўминлар қатъан нусратнинг сабабларига эга эмаслар.
Аллоҳ Таоло «Қамар» сурасида марҳамат қилади:

فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ

– “Шунда у Парвардигорига: “Мен (у кофир қавмимдан) мағлубдирман. Ўзинг ёрдам қилгин”, деб дуо-илтижо қилган эди”.       (Қамар:10)

Агар нусрат Аллоҳнинг пайғамбари Нуҳ А.нинг қўлида бўлиб, хоҳлаган вақтида амалга ошира оладиган бўлганда эди, мазкур сўзларни айтмаган бўлар эди. Аллоҳ Таоло «Бақара» сурасида айтади:

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُم مَّثَلُ الَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِكُم مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَزُلْزِلُواْ حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِيبٌ

– “Ёки (эй мўминлар), сизлардан илгариги ўтган зотлар ибрати сизларга келмай туриб жаннатга киришни ўйладингизми? Уларга бало ва мусибатлар (устма-уст) келиб, шундай ларзага тушган эдиларки, ҳатто пайғамбар ва иймонли кишилар: “Ахир қачон Аллоҳнинг ёрдами келади?” дейишган эди. (Шунда) уларга бундай жавоб бўлган эди: “Огоҳ бўлингизким, Аллоҳнинг ёрдами яқиндир”.   (Бақара:214)
Агар нусрат Расулуллоҳ с.а.в.нинг ва саҳобаларнинг имкониятларида бўлганда қуйидаги сўзларни айтмаган бўлар эдилар. Аллоҳ Таоло «Юсуф» сурасида марҳамат қилади:

حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّواْ أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُواْ جَاءهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَن نَّشَاء وَلاَ يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ

– “Ҳар қачон ўша пайғамбарларимиз ноумид бўлиб: “Бизлар ёлғончи қилиндик – пайғамбар эканлигимизга ишонмадилар”, деб ўйлай бошлаганларида, уларга Бизнинг мададимиз-ғалабамиз келиб, Биз хоҳлаган кишиларга нажот берилар эди. (Аммо) жиноятчи бўлган қавмдан бизнинг азобимиз қайтарилмас!”          (Юсуф:110)

(давоми бор)