ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ
ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР
(72-бўлак)
БАЛОГА САБР ҚИЛИШ
(мавзунинг бешинчи қисми)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Аллоҳ Таоло яхши кўрган бандасига бало туширганидек, ўша бандасига балога лойиқ сабрни ҳам беради, худди мана шу иккисини солиҳ ва холис бўлган мўминлар доимо ёдда тутишлари керак. Бирор бало етмаган ва динида енгиллик қилаётган киши балога ҳам сабр қила олмайди. Бу икки иш бири иккинчисига далолат қилади, яъни бало бўлмаган жойда сабр ҳам бўлмайди, бундан ташқари, худди шу иккала иш ўз эгасини Парвардигори олдидаги фазлига далолат қилади. Абдуллоҳ ибн Аббос ривоят қилади: Расул с.а.в. айтдилар: «Қиёмат куни шаҳид ҳисоб-китоб қилинади, садақа қилган киши ҳисоб-китоб қилинади, кейин балога йўлиққан кишилар келади-да, уларни ҳисоб-китоб ҳам қилинмай, тарозида ҳам тортилмай, ўша тобда мукофоти берилади. Шунда офият аҳллари Аллоҳнинг савобини деб жасадлари қайчилар билан қийма-қийма бўлиб кетадиган мартабани орзу қиладилар».
«Зумар» сурасида Аллоҳ Таоло айтадики:
إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
– “Ҳеч шак-шубҳа йўқки, сабр-тоқат қилгувчиларга ажр-мукофотлари ҳисоб-китобсиз тўла-тўкис қилиб берилур”. (Зумар:10)
Шунинг учун мусулмон киши даъват қилиши ва бу даъватда ҳар бир қадамини ўйлаб босиши керак, чунки у миналар билан тўлиқ майдонда кетяпти. У мана шу майдондаги балоларга сабр-тоқат қилмай уни босиб ўта олмайди, сабр-тоқат билан ҳар қандай балони енгади, ҳар қандай азобга ғолиб бўлади. Сабр ҳақида Қуръони Каримда юзлаб оятларда эсга олинадиган, мана шу сабрнинг аҳамиятли ва афзал эканига далилдир.
Юқоридагиларга қўшимча яна айта оламизки кимгаки бир мусибат етса ва уни дунёда яхшиликка айлантирмоқчи бўлса, Умму Салама ривоят қилган нарсани яхши билиб олсин. Умму Салама айтадики: «Расул с.а.в.ни шундай деб айтаётганини эшитганман»: «Қайсики бир кишига мусибат етса-ю, биз Аллоҳникимиз ва унга қайтамиз, Парвардигор! Мени чеккан мусибатимга яраша ажир бергин ва ўша мусибатни яхшиликка алмаштиргин, деб айтса, Аллоҳ Таоло унинг мусибатига яраша мукофот бериб, ўша мусибатни яхшиликка алмаштиради».
Агар даъватчи даъват душманлари томонидан азобга йўлиқса, Расул с.а.в. Тоифга даъват қилиш учун борганда ва у ерда азобга дучор бўлганда у кишининг қилган дуолари билан Аллоҳга дуо қилсин. Муҳаммад ибн Каъб Қурозий ривоят қиладики: «Расул с.а.в. шундай деб дуо қилган эди»:
«Парвардигоро! Сенга кучимни озлигидан, ҳийламни озлигидан ва инсонлар олдидаги заифлигимдан шикоят қиламан. Эй раҳмдилларнинг раҳмдилроғи! Сен мен ва заифларнинг Роббисисан. Мени кимларга топширяпсан?! Менга қовоқ солувчи ёд-бегонагами?! Ёки менинг устимдан эга қилиб қўйганинг душманимгами?! Агар мендан ғазабланмаган бўлсанг, ҳечқиси йўқ, лекин сенинг офиятинг мен учун кенгдир. Зулматларни ёритган, дунё ва охират ишини тузатган юзингни нури билан сендан паноҳ сўрайманки, менга ғазабингни туширма, сен рози бўлгунингча машаққатим сен учундир. Кучу қудрат фақат сендандир».
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси
30.05.2020й
