Агар юзимизни ёруғ қилсанг…

بسم الله الرحمن الرحيم

Зонанинг ёзги клубига барча ҳизбий биродарларни йиғди. Демак, “тепа”дан кимлардир келган. Зона ҳодимлари тилида айтганда “қайсарлар”нигина йиғишганига қараганда ё навбатдаги зулм тегирмони ишга тушади ёки яна бирор ҳақир кимса сафсата сотади.

Тадбир бошида зампарол (зона бошлиғининг муовини)нинг ўзи туриши яҳшиликдан дарак эмасди. Чунки бухоро яҳудийларидан бўлган бу золим ўнлаб собитларимизнинг қатли устида туриб, эти жимирламаган эди. Золим ва қаттоллигидан фахрланмаса-да, ҳар ҳолда ўз ишидан нафратланиши ҳам сезилмасди. У анчагина безовта. Биродарларим орасидан кимнидир қидираётгани бўйлаб қарашидан маълум эди. Унинг айёр кўзлари негадир менда тўхтади. Ва одатига тескари ҳолда фамилиямни эмас, исмимни айтиб чақирди. Бундай муомала ур-йиқитнинг йўқлигидан дарак бергандек бўлди. Мени клуб саҳна пардаси ортига олиб ўтиб, “дарди”ни аста ошкор қила бошлади. У :

– Тепадан “саллалилар”ни жўнатишипти, гўё биз сенларни эплаёлмапмиз экан. Ўзинг биласан, қанчаларинг билан суҳбат ҳам, пўписа, калтагу ўлдиришлар ҳам бирор кун тўхтагани йўқ. Буларнинг гапи эса “эпласанг ишла” эмиш. Улар сенлар билан ярим соат гаплашиб, қайтарворармиш. Шунга атайлаб сени чақирдим. Сан ўша мақтанчоқ муллалар билан обдон гаплашиб, “мот” қилиб, бииир адабини бериб, биззи юзимизи ёруғ қилсанг,  бир хафта ишдан озод қилардим.

– Суҳбатдан чиқиб, қора-ю (ўғри, лахмач, қотиллар) қизилларингиз (милиция) тегирмонига ташлаб бермайсизми?

– На қоралар, на қизилларга битта сочингни тўктирмийман. Мани биласан-ку! Аммо муллаларнинг олди-қочди гапига алданиб қайтдим, десанг, уларни тили чўзилиб, “тепа” бизни “ясейди”, сени эса тўппа-тўғри изоляторга тиқаман. Ва ўзим сани бўғиб ўлдираман.

– Келишдик, бир ой ишдан озод қиласиз.

– Ўн беш кун.

– Хўп, беш куни санчастьда ўтади.

– Хўп! Сан буёғини зўр қилсенг бўлди, – деди-да, штаб биносига олиб кетди.

Кенг кабинет тўрисидаги диванда ўтирган иккита саллалик ва стулларда ўтирган фуқаро кийимидаги икки киши билан салом-аликдан сўнг баҳсли суҳбат бошланди. “Меҳмон”лар орқасидан жой олган зампарол диққат билан баҳсни тингламоқда. Қизиғи шундаки, “бисмиллаҳ”, дея гап бошлаб, саволлар бераётган муллаларнинг менинг жавобимдан эсанкираган ҳолидан зампарол қувониб, менга кўзини қисиб “бардам бўл” ишорасини қўлида зимдан ифодалаб қўярди. Сал кам икки соатга чўзилган суҳбат “меҳмон”ларни яхшигина чарчатди. Бундай сарой муллалари билан бошқа зоналарда ҳам кўп баҳслашганим қўл келди шекилли, суҳбат уларнинг: бизга деса қамоқда ўлиб кетмайсизми?! – деган мағлубият изҳори билан якун топди.

Зампаролнинг орзуси амалга ошди. Унинг файзсиз юзи “тепадагилар” олдида “ёруғ” бўлди. Зеро, “ярим соат гаплашсам уларни қайтараман” дегувчи муллаларнинг зона “қайсар”ларидан умиди узилганди. Зампарол эса, ваъдасини тўлиқ бажарди. Менинг ўн беш кун дам олишим тўғрисида қарор чиқарди.

Баъзан шунақа, зона ходимлари қайтмасак, мукофотлаб ҳам қўярди.

يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۖ

– “Аллоҳ иймон келтирган кишиларни ҳаёти дунёда ҳам, охиратда ҳам устивор Сўз (иймон калимаси) билан собитқадам қилур”.  (Иброҳим:27)

(Золимнинг мукофотини эслаганим – ўша хотиралардан)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

11.03.2022й