ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ

ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР

(56-бўлак)

(дунё муҳаббати)

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Аллоҳ «Муҳаммад» сурасида айтади:

وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ 

– “(Эй Муҳаммад) уларнинг (мунофиқларнинг) орасида шундай кимсалар ҳам борки, улар сизга қулоқ солиб турурда, ҳузурингиздан чиққан вақтларида илм ато этилган зотлардан (масхара қилишиб): “Ҳозиргина (Муҳаммад) нима девди?” деб сўрарлар. Ана ўшалар Аллоҳ дилларини муҳрлаб қўйган ва ўзларининг ҳавои-нафсларига эргашган кимсалардир”. (Муҳаммад:16)

Нафс-хоҳиш қалбни ҳақдан ғофил қилади, у ўз соҳибининг қалбига ўрнашиб олади. Кимки ҳақдан ғофил бўлса ва қалбига ҳаво ўрнашиб олса, маъсиятлар унинг амали, мункаротлар унинг қилмиши бўлади. Шу иборанинг 2-варианти: Ҳақдан ғофил бўлган ва қалбига ҳавойи-нафс ўрнашиб олган инсоннинг эса, амали маъсият, қилмиши мункарот бўлади. Дунё унинг энг катта ғами бўлади. Буларнинг натижаси эса, залолат ва ёмон оқибатга олиб келади.
Аллоҳ «ал-Қасос» сурасида айтади:

فَإِنْ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَكَ فَاعْلَمْ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهْوَاءَهُمْ وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَيْرِ هُدًى مِنَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ 

– “Энди улар сизга жавоб бера олмасалар, бас билингки, улар фақат нафс-ҳаволарига эргашурлар. Аллоҳ томонидан ҳидоятланмаган ҳолда ўз ҳавои-нафсларига эргашган кимсадан ҳам йўлдан озган ким бор?! Албатта Аллоҳ бундай золим қавмни ҳидоят қилмас”.   (Қасос:50)

Аллоҳ «Муҳаммад» сурасида айтади:

أَفَمَنْ كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ كَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ 

– “Аллоҳ томонидан очиқ-равшан ҳужжатга эга бўлган зотлар (яъни Расулуллоҳ ва мўминлар) қилган ёмон амаллари чиройли кўринган ва ҳавои-нафсларига эргашган (кофир у кимсалар) каби бўлурми?!”        (Муҳаммад:14)

Бугунги кунда барча мусулмонлар дунёга муҳаббат қўйдилар. Уларнинг амаллари Аллоҳнинг шариатидан узоқлашиш бўлди. Натижада, уларни Худо уриб, уларнинг устидан насронийларни, яҳудийларни ва ҳиндуларни ҳукмрон қилиб қўйди. Улар мусулмонларга хорлик ва хўрликнинг энг аччиқ турларини тоттириб келмоқдалар ҳамда уларнинг тақдирларига бир сиқим аҳли жаҳаннам орқали ҳукм қилиб келмоқдалар. Яҳудий ва насронийлар (ўша бир сиқим аҳли жаҳаннамни) мусулмонлар устидан ҳоким қилиб сайлаб қўйганлар. Ушбу ҳокимларнинг бутун ташвиши Исломга ва даъватни етказувчи, мусулмонларни мана бу кофир душманлар ҳукмронлигидан озод этишга ҳаракат қилувчи мухлис мусулмонларга қарши курашишдир. Шундай бўлгач, арзимас қушчалар бўлган яҳудийлар бизларнинг устимизда ўзларини бургут санашлари, айрим муқаддас нарсаларимизни тортиб олишлари  ғаройиб эмасдир. Аслида, уларнинг қуввати баҳайбат шер олдидаги сичқоннинг қувватидан ортиқ эмас. Бизнинг бу аҳволга тушиб қолишимиз сабаби шуки, биз дунёга муҳаббат қўйиб, уни охиратдан афзал билдик. Натижада, Аллоҳ қалбларимизга кофир душманлардан қўрқиш ва заифликни солди. Савбондан ривоят қилинади: Расулуллоҳ с.а.в. дедилар: «Емиш ўз идишига солинганидек умматлар сизларнинг устингизга ташланадилар». Шунда бир киши «Ўша вақтда биз озчилик бўламизми?» – деди. Расулуллоҳ с.а.в. дедилар: «Йўқ, ўшанда сизлар жуда кўпчилик бўласизлар, лекин дарёда оқиб келаётган хас-чўпга ўхшаб қоласизлар. Аллоҳ душманларингизни қалбидан сизлардан қўрқишни чиқариб ташлайди, дилларингизда заифлик пайдо қилади». Шунда бир киши «ё Расулаллоҳ, заифлик недир» деб сўради. Расулуллоҳ с.а.в. дедилар: «У – дунёни яхши кўриш ва ўлимни ёмон кўришдир». Абу Довуд ривояти. Аҳмад ушбу ҳадисни қуйидаги ибора билан ривоят қилади: «Сизлар ўша кунда кўпчилик бўласизлар. Лекин дилларингизга заифлик солинади». Шунда улар заифлик нима? дедилар. «У – дедилар Расулуллоҳ – дунёни яхши ва урушни ёмон кўришингиздир».

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси

15.08.2019й