Ислом ақлий, руҳий ҳамда сиёсий ақидадир
Ислом ақлий, руҳий ҳамда сиёсий ақидадир
7-қисм
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Иймон инсоният учун берилган буюк неъмат бўлиб, уни яхши англаб етмоқ, унга маҳкам ёпишмоқ, доим ёдда тутмоқ, шунингдек иймон қанчалар қадрли нарса эканлигидан нафақат ўзимизни, балки умматни ҳам доимо огоҳ этиб, унга даъват қилмоқ жуда зарурдир.
Иймон талаб қиладиган шундай ишлар борки, улар Аллоҳ ҳузуридаги нусратга, Аллоҳ ҳузуридаги ёруғ кунларга, Аллоҳ ҳузуридаги тинчлик-омонликка, Унинг қўлидаги ризққа ишонишдир. Бу фақат тилдагина эмас, сулук (ҳаёт ишлари)да ҳам яққол кўзга ташланишидир.
Саййидимиз Мусо а.с. ва у киши билан бирга бўлган мўминларни Фиръавн ва унинг шафқатсиз тўдаси камситиб хўрлади. Мусо қавми денгизга етиб боргач, у киши билан бирга бўлганлар:
إِنَّا لَمُدْرَكُونَ
– “Бизлар аниқ тутилдик”. (Шуаро:61)
дейишди.
Чунки моддий ҳисоб-китобларга кўра, Фиръавн орқамизда, олдинда денгиз, демак, нажот топишнинг имкони йўқ, дер эди. Мусо а.с. Фиръавнни ҳам, денгизни ҳам, шунингдек Аллоҳнинг мўминларга беражак ёрдамини ҳам кўриб турар эди. Нажот қандай келишини, оғир ҳолатдан қандай чиқиб кетилишини, ёрдам қандай келишини у киши билар, бошқалар билиши шарт эмасди.
Шунинг учун Мусо а.с. ўзининг тобеларига мана бу сўз билан рад жавобини берди:
قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ
– “Йўқ, аниқки мен билан бирга Роббим бор. Албатта У мени (нажот) йўлига бошлар”. (Шуаро:62)
Шунда денгиз иккига бўлиниб йўл очилди, Мусо ва у киши билан бирга бўлганлар нажот топишди. Фиръавн ва у билан бирга бўлганлар эса, мағлуб бўлди.
Аллоҳ Таоло шундай дейди:
وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا
– “Бизнинг (йўлимиз)да жиҳод қилган-курашган зотларни албатта Ўз йўлларимизга ҳидоят қилурмиз”. (Анкабут:69)
У Зот яна айтади:
وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجا
– “Ким Аллоҳдан қўрқса, У зот унинг учун (барча ғам-кулфатлардан) чиқар йўлни (пайдо) қилур”. (Талоқ:2)
Саййидимиз Нуҳ а.с.га Аллоҳ унинг қавмидан саноқли кишилардан бошқа ҳеч ким иймон келтирмаслигини ваҳий қилди ва унга:
وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا
– “Бизнинг хифзу-ҳимоямизда бир кема ясагин”. (Худ:37)
деб амр қилди. Кофирлар у кишининг ёнидан ўтар эканлар, сув бўлмаган маконда ва денгиз сира ҳам етиб келмаган жойда кема қуряпти, деб у кишини масхара қила бошладилар.
Лекин Нуҳ а.с. уларга:
قَالَ إِن تَسْخَرُواْ مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ
– “Агар (бугун) сизлар биздан кулсангиз, бас, яқинда худди сизлар кулганингиз каби, биз ҳам сизлар (нинг устингиз)дан кулурмиз”. (Худ:38) дер эди.
Нуҳ а.с. воқеликка таъсир ўтказувчи ва уни ўзгартирувчи бошқа омил (сабаб)ларни кўрар эди. Улар моддий ўлчов, ҳисоб-китобларнинг қуруқ ўзи эътиборга олинмаган омиллар жумласига кирар эди. Ҳақиқатда Нуҳ ва кемага чиқариб олинган кишилар нажот топдилар, кофирлар эса, ғарқ бўлдилар. Бу нарсада мўминлар учун ибрат йўқми ахир?!
Аллоҳ Субҳанаҳу айтади:
مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ٌ
– “Аллоҳ мўминларни сизлар бўлган мана шу ҳолатда (яъни ким мўмину, ким мунофиқлиги маълум бўлмаган ҳолатда) ташлаб қўювчи эмас, ҳали У (Уҳудда мунофиқларни ажратиб қўйгани каби) нопокни покдан ажратади”. (Оли Имрон:179)
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин
10.07.2019й
